Tónleikar og handbolti

Við hjónakornin skelltum okkur á tónleika á listahátíðinni í gær. Þarna var á ferð Goran Bregowic frá Serbíu með ca. 30 manna (og kvenna) hljómsveit.

Tónleikarnir voru fínir. Þó er ég sannfærður um að þetta væri skemmtilegra ef maður væri í heimalandi þessara manna, vel í glasi, ekki sitjandi, og viðburðurinn færi fram í hlöðu eða úti.

Við vorum reyndar svo heppin (þó ekki hafi allir Íslendingarnir verið því sammála) að í kringum okkur var ansi mikið af mjög svo þjóðernissinnuðum Serbum. Við minnsta tilefni stóðu þeir upp, veifuðu flöggum og æptu af öllum lífs- og sálarkröftum: Serbía, Serbía (Srebía, Srebía heyrði ég). Einnig heyrði ég þá kalla: Brego, Brego! Þarna giska ég á að þeir hafi verið að hvetja Bergowic áfram. Á tímabili var ég farinn að halda að um handboltaleik væri að ræða.

En sem betur fer voru líka þarna Íslendingar sem virtust skemmta sér vel í sinni áfengisvímu og það hitaði nú aldeilis þjóðernishjartað í mér. Serbarnir virtust ekki þurfa að drekka mikið til að "missa sig" aðeins.

En sem sagt mjög skemmtilegir tónleikar. Nú er bara að vona að næstu "þjóðlagahljómsveitatónleikar" sem ég fer á verði með The Pogues.