Svefn og annar lúxus

Við vöknuðum hér rétt fyrir sjö og vorum síðan eitthvað að dorma til hálfátta með börnin alveg eftirlitslaus við hlið okkar. Ég tala fyrir mig þegar ég segi að ég átti ansi erfitt með að vakna.

Ég held reyndar að ég hafi ekki sofið út síðan Kristjón fæddist. Eða jú kannski um jólin þegar ég fór til DK. Þá svaf ég einu sinni til hálftíu. Reyndar er þetta skilgreiningaratriði. Við hjónin sömdum um að skipta helgardögunum milli okkar í að sofa út (fer ekki fyrir því núna í útilegunni). Ég held ég fari ekki með rangt mál þegar ég segi að við höfum aldrei náð að sofa til níu. En að sofa til níu er alger lúxus... ...þegar maður er vanur að vakna milli sex og sjö. Stundum óþægilega löngu fyrir sex.

Við skruppum í bíltúr í Húsasmiðjuna og að ná í miðana á tónleikana með Goran Bregowitz (man ekki réttritunina).

Úti er sól en fimbulkuldi. Lifi Ísland!