Tvíburarnir eru fæddir!

Og svona gerðist það:

Að hádegi þann 19. september fórum við Kristjana í viðtal og skoðun hjá fæðingarlækni til að úrskurða hvort gangsetja þyrfti okkur og athuga stöðuna á börnunum. Þetta leit allt vel út og tvíburi A í höfuðstöðu. Það var ákveðið að við kæmum í gangsetningu mánudaginn 24. september – gefið að ekkert gerðist áður. Læknirinn ýtti síðan aðeins við belgnum að kveðjuskyni.

Strax á leiðinni út var Kristjana byrjuð að finna að þetta væri á leiðinni. Ég keyrði hana heim en var svo í viðbragðsstöðu í vinnunni. Um fjögurleytið sendi hún mér boð á MSNinu að hún vildi að ég færi að koma heim. Ég keypti aðeins í matinn á leiðinni – en það var svo sem óþarfi því að við fórum nánast strax. Mamma kom að passa Kristjón en Kristjana hafði verið svo forsjál að koma Guðrúnu Rósu til mömmu sinnar.

Þegar á spítalann var komið voru samdrættirnir ekki alveg eins harðir og þeir höfðu verið en voru til staðar engu að síður. Þetta gekk síðan bara svona og svona og Kristjana fékk mænudeyfingu laust fyrir klukkan tíu. Það var alveg kapituli útaf fyrir sig.

Uppúr tíu var síðan rembingurinn að byrja fyrir alvöru. En ekkert gekk – sem við kenndum mænudeyfingunni um. Sama hvað Kristjana rembdist þá kom bara abarnið ekki – þó að augljóst væri að kollurinn var rétt fyrir innan. Á endanum eða klukkan tuttuguogfimm mínútur yfir ellefu kom drengurinn út – þá vorum við farin að halda að hann kæmi bara ekki og Kristjana orðin verulega þreytt. Okkur var sagt síðar að þetta hefði verið svokölluð ennis-eða andlitsfæðing sem gerir erfiðara að þrýsta barninu út. Hann var líka með nokkuð stórt enni fyrstu nóttina.

Skyndilega fylltist stofan af læknum og ljósmæðrum og ég var nánast kominn út í horn og á fósturritann. Læknirinn var á kafi í að ná bbarninu út og annar læknir reyndi að finna tvíburann með sónartæki meðan amk þrjár ljósmæður voru að reyna að stýra bbarninu út með því að þrýsta á bumbuna frá öllum hliðum. Þegar hér var komið var farið að gæta örvæntingar hjá mér og ég vissi ekki alveg hvernig ég átti að vera þar sem að ljóst var að eitthvað var að. Kristjana var þegar hér var komið agndofa af sársauka. Ég sá að læknirinn var farinn að verða örvæntingarfullur og skildist að ekki finndist hjartsláttur hjá barninu. Skyndilega segir læknirinn: „Þetta er bjölluskurður! Út, út, út!” Síðan byrjaði öll hersinginn að drífa Kristjönu á rúminu út án þess að hirða um að taka af henni fósturritana eða nokkuð og endaði þetta allt á gólfinu. Eftir stóðum síðan ég og abarnið og biðum átekta.

Um korteri síðar kom til mín ein ljósmæðrana og sagði mér að þetta myndi allt fara vel og sesarinn væri að byrja. Mér létti stórum en var samt einhvern veginn á nálum.

Bbarnið fæddist þrettán mínútur í tólf og ég fékk að sjá hana stutta stund áður en farið var með hana upp í kassa og eftirlit. Hún var örþreytt greyið og er enn marin á öxl eftir þetta nokkrum dögum síðar. Hún hafði sem sagt legið þversum í leginu og engin leið að ná henni út eðlilega. Um eitt var drengurinn síðan tekinn af mér og ég fékk að fara niður og hitta Kristjönu á gjörgæslunni. Hún var ekki sjón að sjá með um tíu leiðslur í líkamanum og hálf ringluð eftir allt saman.

Við eyddum síðan nóttinni á fæðingardeild því ekki var pláss á sængurkvennadeildinni. Við fengum bæði börnin til okkar um klukkan þrjú um nóttina.

Dagarnir eftir þetta hafa síðan farið í að safna kröftum og takast á við nýtt líf – börn og foreldrar.

Tæknilegu atriðin eru þessi: Drengurinn sem við höfum nefnt Gylfa Þór var ellefu merkur og fjörutíuogátta sentimetrar. Stúlkan sem við höfum nefnt Regínu var níu merkur og fjörutíuogsjö sentimetrar.